Po północnej stronie kościoła parafialnego stoją ruiny klasztoru zakonnic św. Marii Magdaleny ufundowanego jak głosi tradycja i miejscowe kroniki w 1217 roku przez św. Jadwigę Śląską. W tym miejscu stał pierwotnie zamek myśliwski wzniesiony przez Henryka Brodatego, a na prośbę księżnej zamieniony na klasztor. Z pierwotnej budowli do naszych czasów nie pozostał żaden ślad. Jedynie badania archeologiczne mogą odsłonić np. fundamenty XIII wiecznej budowli, co potwierdziłoby lub zanegowało twierdzenia miejscowych dziejopisów. Klasztor był wielokrotnie przebudowywany, o czym wspominaliśmy w części historycznej. Dzisiejszy układ budynków klasztornych jest pozostałością po ostatniej wielkiej przebudowie jaka miała miejsce w XVIII wieku Po sekularyzacji zakonu w 1810 roku budynki przeszły na własność państwa i częściowo miasta. Tym samym odwróciły się dziejowe losy. Tym razem to nie klasztor był właścicielem miasta, ale miasto zostało właścicielem klasztoru. Po zmianie przeznaczenia budynków konwiktu rozpoczęto przebudowę przede wszystkim wnętrz przygotowanych na przyjęcie szeregu urzędów państwowych i samorządowych, o których już zdążyliśmy wcześniej wspomnieć. Cele mniszek zamieniono na biura, a potem na izby dla uczniów. W dzisiejszych ruinach możemy jeszcze dostrzec relikty po XIX-wiecznych urządzeniach. Nie następowała przy tym degradacja zabytkowych budynków i pomieszczeń. Prawdziwy kres klasztoru Magdalenek nie nastąpił w 1810 roku, ale ponad 100 lat później.