Górujący nad miastem Kościół parafialny pod wezwaniem św. Piotra i Pawła wzmiankowany był po raz pierwszy w XIII wieku. W dokumencie biskupa Rudolfa z 1481 roku wspomina się kościół parafialny pod wezwaniem św. Piotra i Pawła "ecclesia parochialis St. Petri et Pauli". 4 czerwca 1774 roku o godzinie 13.30 w kościół klasztorny uderzył piorun, który zniszczył drewniane poszycia dachu i wieży, nie uszkadzając jedynie dzwonów. Kościół wzniesiony za Henryka Brodatego, w momencie założenia klasztoru stał do roku 1788 kiedy podjęto budowę nowej świątyni wzniesionej od fundamentów. Inicjatorem budowy był ówczesny proboszcz Józef Mielischer. Projekt sporządził architekt Jan Jerzy Rudolf - pracujący dla Schaffgotschów i cystersów z Krzeszowa. Sporządził on plan nowej świątyni będącej klasyczną halą o typie ścienno - filarowym. Podobne wzniesiono w Wołowie, Brzegu i Pszowie. Kościół w Nowogrodźcu wyróżnia się wśród nich długim, dwuprzęsłowym prezbiterium zakończonym apsydą, a także zwracającym uwagę poprzez burzenie układu z nawą przęsłem pośrednim. Trwała ona pięć lat i samo otwarcie budowy miało miejsce 22 września 1793 roku.Świątynię restaurowano w nowym stylu w 1881 i 1964 roku zachowując jednak jego barokowe formy. Wzniesiona przez przeoryszę Katarzynę von Metzrode w latach 1561-62 wieża ulegała aż trzykrotnie spaleniu do gzymsów, w czasie wielkiego pożaru w roku 1717 pomimo tego, że całe miasto zamieniło się w popiół ocalała. Rozebrana została w roku 1878 roku. Jak pisał o niej w 1844 proboszcz Micke był jedynym pomnik - świadectwo dawnej świetności miasta, który przetrwał wojny, pożary i kataklizmy. W latach 1879 - 1880 podjęto budowę nowej wieży. Patronat nad budową objął sam król. Nowa wieża została wzniesiona z piaskowca w stylu renesansu włoskiego, stylu, w którym wykończono wnętrze sameg kościoła.
Ołtarz główny drewno polichromowane późne rokoko/klasycyzm w 1793 roku snycerkę wykonał Heinze, a rzeźby Benedykt Herden. Wysokość 12 m szerokość 8 m. Po przebudowie kościoła pod koniec XVIII wieku ówczesny proboszcz Józef Mielischer ufundował nowy wystrój kościoła, w tym ołtarz główny. Po bokach para pilastrów zdobiona snycerką z motywem róży. W retabulum klasycystyczny obraz św. Piotra i Pawła ze szkoły dreznańskiej z około 1800 roku włożony w złoconą profilowaną ramę o dekoracji małżowinowo-roślinnej.
Widzimy na nim Apoteozę ziemskich rządów obu Apostołów stojących w ponadnaturalnej wielkości na tle Jerozolimy (lub jak identyfikują inni na tle Rzymu z Tybrem). Siedzący obok na tronie Chrystus przekazuje im władzę. Po lewej stronie z ciemną brodą i mieczem w ręku św. Paweł spoglądający w naszą stronę, zaś stojący obok św. Piotr trzymający klucze i księgę ze wzrokiem skierowanym ku górze z jedną z rąk trzymaną na piersi. Ponad niebem wspomniany wcześniej błogosławiący Chrystus trzymający w ręku kulę ziemską. Niebo zakryte jest grubymi chmurami, zaś z jego obu stron zobaczymy po jednym serafnie, zaś nieco w dole aniołowie unoszący symbole męki krzyż i palmę męczeńską. Po bokach figury św. Marii i św. Marty ewangelicznych sióstr Łazarza.